ul. Widzewska 69a

92-308 Łódź +48 42 673 00 92 fax +48 42 672 53 85 e-mail: biuro@pzp.info.pl

Polski Związek Piłkarzy powstał 28 lutego 1997 roku z inicjatywy Marka Pięty, byłego gracza Górnika Wałbrzych, Widzewa Łódź i Hannover 96.

Dział prawny PZP pozostaje do dyspozycji, świadcząc kompleksową pomoc prawną swoim członkom. Tutaj znajdziecie informacje dotyczące nieważnych zapisów,

Decyzja CAS, najwyższego sportowego trybunału arbitrażowego, wywołała niemałe poruszenie. Trybunał zadecydował, że Webster musi zapłacić 150 000 GBP za zerwanie kontraktu w ostatnim roku jego obowiązywania, podczas gdy jego poprzedni klub, Hearts of Midlothian, żądały 5 milionów funtów tytułem odszkodowania. Orzeczenie to daje jasną odpowiedź na pytania, na które nikt do tej pory odpowiedzieć nie potrafił. Decyzja CAS, najwyższego sportowego trybunału arbitrażowego, wywołała niemałe poruszenie. Trybunał zadecydował, że Webster musi zapłacić 150 000 GBP za zerwanie kontraktu w ostatnim roku jego obowiązywania, podczas gdy jego poprzedni klub, Hearts of Midlothian, żądały 5 milionów funtów tytułem odszkodowania. Orzeczenie to daje jasną odpowiedź na pytania, na które nikt do tej pory odpowiedzieć nie potrafił.

Piłkarski kontrakt
Pomimo że kluby piłkarskie i organizacje je zrzeszające starają się sprawiać przeciwne wrażenie, od 2001 roku kontrakt piłkarski może zostać rozwiązany jak każdy inny. Jedynie konsekwencje mogą nieco się różnić, ze względu na porozumienie zawarte w tymże roku pomiędzy FIFA i Komisją Europejską.

Zawarcie wspomnianego porozumienia w 2001 roku spowodowane było „prawem Bosmana”, które położyło kres ówczesnemu systemowi transferowemu.

Najważniejszym elementem tego porozumienia jest tzw. okres chroniony, wynoszący 3 lata dla zawodników, którzy podpisali kontrakt przed ukończeniem 28 roku życia, i 2 lata dla zawodników, którzy ukończyli 28 lat w momencie podpisywania umowy. Uzgodnienia te zostały zawarte w FIFA Regulations on the Status and Transfer of Players i obowiązują na całym świecie.

Komisja Europejska i FIFA uzgodniły, że w przypadku jednostronnego rozwiązania umowy w okresie chronionym, dodatkowe sankcje mogą zostać nałożone na stronę, która zerwania kontraktu. Dla zawodników sankcje te oznaczają karę zawieszenia na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, dla klubu natomiast czasowy zakaz rejestrowania nowych graczy zza granicy. W ostatnich latach trudno doszukać się przykładu zawodnika, który zerwał umowę w okresie chronionym, co dowodzi skuteczności przepisu.

W przypadku przedłużenia okresu trwania umowy okres chroniony rozpoczyna swój bieg od początku.





















Kontrakt w sprawie Webstera
Andy Webster podpisał w 2001 roku czteroletnią umowę za szkockim Hearts. Po upływie 2 lat umowa ta została zastąpiona przez nowy, 4-letni kontrakt. Webster w niedługim czasie stał się wartościowym graczem zespołu, został także reprezentantem Szkocji.

Po dwóch i pól roku obowiązywania nowej umowy, Hearts zaczęli naciskać na podpisanie nowego kontraktu. Gdy strony nie mogły dojść do porozumienia, Webster oświadczył, że chce wypełnić swój kontrakt. Hearts tymczasem poinformowały go, że nie będzie mógł grać do momentu odnowienia umowy. Był to ostateczny powód, dla którego Webster zdecydował się zerwać kontrakt po trzech sezonach jego obowiązywania, dopiero wtedy tez zaczął on szukać nowego klubu dla siebie.

Konsekwencje zerwania umowy
Jako że zerwanie umowy miało miejsce po wygaśnięciu okresu chronionego, najważniejszą kwestią było ustalenie wartości zawodnika oraz kryteriów, które powinny znaleźć zastosowanie. Zawieszenie nie wchodziło w grę, gdyż wygasł okres chroniony.

Klub argumentował, że wartość kontraktu powinna być determinowana przez rynkową wartość zawodnika, podczas gdy zawodnik i jego nowy klub byli zdania, iż czynnikiem decydującym była wartość wynagrodzenia, należnego zawodnikowi z tytułu pozostałego okresu obowiązywania kontraktu.

Kryteria FIFA
Jako że wszyscy zainteresowani są członkami FIFA, poprzez ich krajowe federacje, FIFA Regulations on the Status and Transfer of Players znajdują zastosowanie dla sporów o charakterze międzynarodowym. Transfer Webstera z ligi szkockiej do angielskiej (do Wigan Athletic) stanowi właśnie międzynarodowy aspekt sporu.

Artykuł 17 wspomnianych regulacji określa kryteria determinujące wysokość odszkodowania, w przypadku zerwania umowy przez jedną ze stron bez uzasadnionej przyczyny. Wartym zauważenia jest, że art. 17 nie wspomina o rynkowej wartości zawodnika. Wartość pozostałego kontraktu oraz proporcjonalny udział w kwocie transferowej są jedynymi wymienionymi wskaźnikami.

FIFA DRC orzekła, że Webster musi wypłacić odszkodowanie w wysokości 625 000 GBP. Wszystkie strony zgodnie oświadczyły, że zasady, według których obliczono wysokość rekompensaty, nie są do końca jasne. Dlatego też Hearts, Wigan oraz Webster złożyli apelacje w CAS.

Rozważania CAS
Przed wydaniem orzeczenia trybunał doszedł do kilku znaczących konkluzji. Przede wszystkim CAS uznał, iż w sprawie tego rodzaju zastosowanie znajdują regulacje FIFA oraz, dodatkowo, prawo szwajcarskie. Zasadniczo właściwe prawo krajowe ma mniejsze znaczenie. Wydaję się top logiczne, gdyż przepisy FIFA znajdują zastosowanie dla wszystkich krajów członkowskich.

Trybunał uznał ponadto, że kontrakt piłkarski jest przede wszystkim umową o pracę, a nie umową handlową, i zerwanie kontraktu powinno być rozpatrywane w tym świetle. Dlatego też wzajemność konsekwencji jest ważną zasadą. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy klub zrywający umowę z zawodnikiem narażony jest jedynie na wypłatę rekompensaty w wysokości wartości pozostałego kontraktu, podczas gdy zawodnik, popełniający to samo przewinienie, zobowiązany jest do pokrycia wielokrotności tej kwoty. Oznaczałoby to, że odszkodowanie stałoby się rodzajem kary. Trybunał zwięźle oświadczył: „Brak jest ekonomicznego, moralnego lub prawnego usprawiedliwienia klubu określającego rynkową wartość zawodnika jak utracony zysk”.

Biorąc pod uwagę zapisy o trzyletnim okresie chronionym oraz braku możliwości rozwiązania umowy przed zakończeniem sezonu, CAS uznał pozycję klubów za należycie chronioną. Ponadto kluby nie mogą prowadzić negocjacji z zawodnikiem wcześniej niż na sześć miesięcy przed terminem wygaśnięcia jego umowy z innym klubem. Chelsea, na przykład, została surowo ukarana za negocjacje z Ashley Colem, podczas gdy obowiązywał go kontrakt z Arsenalem.
Kierunek, który obrał Webster, dozwolony jest jedynie dla zawodników, którzy pragnąłby rozwiązać umowę, nie mając w perspektywie zatrudnienia w innym klubie. Gracz zatem musi być pewien swojej wartości.

Panel po przeanalizowaniu zapisów art. 17 Przepisów FIFA doszedł do wniosku, że w tej sprawie jedynie wartość pozostałego kontraktu, ustalona na podstawie wynagrodzenia zawodnika, stanowi relewantne i obiektywne kryterium, pozbawione czynników łagodzących czy obciążających.

CAS nie wyklucza jednak, że w innych sprawach proporcjonalna część kwoty transferowej będzie musiała zostać zapłacona. Jednakże wydaje się, że będzie to miało zastosowanie jedynie do pierwszego kontraktu i długości jego trwania. W przypadku Webstera oba okresy wygasły.

Orzeczenie to oznacza, iż dla klubów właściwym byłoby zamortyzowanie kwoty transferowej w okresie chronionym lub maksymalnie w okresie obowiązywania pierwszego kontraktu.

Decyzja wskazuje także, iż nowy klub zawodnika, który zerwał umowę, odpowiedzialny jest za wynagrodzenie, nawet jeśli nie miał żadnego wpływu na zerwanie kontraktu.

Bez wątpienia najważniejszą konkluzją orzeczenia jest fakt, iż decyzja podjęta została w ramach regulacji FIFA oraz porozumienia między FIFA a Komisją Europejską. Dlatego też zaskakującym jest, że prezydent FIFA, J. Blatter, doprowadził do prasowego zamieszania w tej sprawie. Martwi się on między innymi o wszechwładną pozycję agentów zawodników, która jednak uległa osłabieniu, a nie poprawie, dzięki temu orzeczeniu. Jako że teraz jasną jest definicja wartości pozostałego kontraktu, zawodnicy nie będą wahać się przed pociągnięciem agentów do odpowiedzialności w sytuacji, gdy podpisze on z klubem porozumienie, odstępujące od tej wartości.

Wil van Megen, dyrektor Departamentu Prawnego FIFPro



Żródło: fifpro.org

Międzynarodowa Federacja Związków Zawodowych Piłkarzy FIFPro postała w Paryżu, w dniu 15 grudnia 1965 roku, z inicjatywy przedstawicieli krajowych

W tym panelu znajdziecie treść Minimalnych Wymagań Europejskiego Standardowego Zawodowego Kontraktu Piłkarskiego oraz list UEFA do federacji członkowskich,